Kırmızı Başlıklı Kız ve Ormanın Fısıltısı

Kırmızı Başlıklı Kız’ın kırmızı başlığı, büyükannesinin ördüğü yumuşacık bir başlıktı. Her sabah onu takar, ormanın kokusunu içine çekerdi. Bir gün annesi sepete sıcak ekmek, elma, taze nane ve papatyalar koydu. “Bugün büyükannene götür,” dedi. “Patikada yürü; patika, ağaçların arasından kıvrılan küçük yoldur. Yol boyunca kuşları da selamla.” Kırmızı Başlıklı Kız sepetini aldı, neşeyle yola çıktı.

Orman sabah ışığında yemyeşildi. Kırmızı Başlıklı Kız yaprakların arasından süzülen güneşe baktı, bir meşe palamudu buldu, cebine koydu. Derken bir hıçkırık duydu. Eğrelti otlarının arkasında minik, gri bir kurt yavrusu vardı. Gözleri böğürtlen gibi parlıyordu; hiç de korkunç değildi. “Merhaba,” dedi Kırmızı Başlıklı Kız yavaşça. “Adım Kırmızı Başlıklı Kız. Sen neden ağlıyorsun?” Yavru burnunu çekti: “Kelebeği kovalarken ailemi kaybettim.”