Keloğlan ve Işıldayan Değnek

Bir varmış bir yokmuş. Keloğlan sabah erken kalkmış. Ormana doğru yürümüş. Ağaçların arasında pırıl pırıl bir dal görmüş. Dal, küçük bir değnek gibiymiş. Keloğlan değneği eline almış. “Ne güzel bir değnek!” demiş. Değnek hafifçe ışıldamış. Keloğlan şaşırmış. Sonra gülümsemiş. Değneği yavaşça sallamış. Işık, küçük bir yıldız gibi parlamış. Rüzgâr yaprakları hışırdatmış. Keloğlan değneği cebine koymuş. Yoluna devam etmiş.

Yolda minik bir kuş görmüş. Kuş, “Cik cik! Dere kenarında minik kirpiler var. Suyu geçemiyorlar,” demiş. Keloğlan hemen dereye koşmuş. Gerçekten de üç minik kirpi orada duruyormuş. Su, onlar için biraz derinmiş. Kirpiler küçük patilerini uzatmış. Sonra geri çekmiş. Keloğlan düşünmüş. “Onlara nasıl yardım edebilirim?” demiş. Değneği nazikçe tutmuş. “Keşke burada küçük bir taş köprü olsa,” demiş.