Karınca ile Tıkır Robotun Şarkılı Sepeti

Bir varmış, bir yokmuş. Yumuşacık yosunlu bir ormanda, kocaman bir meşe ağacının altında Karınca adında küçük bir çocuk yaşarmış. Karınca kış pikniği için tohum toplarmış. Yanında küçük robot Tıkır varmış. Tıkır’ın yuvarlak tekerlekleri, parlak bir düğmesi ve minicik bir sepeti varmış. “Bir tohum, iki tohum, üç tohum,” derken sepet yavaşça dolarmış. Ağustos Böceği de yakındaki yaprağın üstünde tatlı tatlı şarkı söylermiş.

Bir gün Tıkır’ın tekerleğine minik bir dal parçası sıkışmış. Tıkır “Tık tık!” diye durmuş. Karınca önce dalı çekmiş, olmamış. Sonra derin bir nefes almış. Siyah At, yıldızlı alnıyla gülümsemiş: “Yavaşça bak, belki küçük bir yol vardır,” demiş. Karınca Tıkır’ın minik kapağını açmış. Bir yaprak sapıyla dalı usulca oynatmış. Ağustos Böceği de Tıkır’a yumuşak bir şarkı çalmış. Tıkır’ın tekerleği yeniden dönmüş. “Tık tık, hadi tohum!”